صدای سوخته

ادب, فرهنگ, سیاست و اجتماع

خبر فرهنگی/ انجمن قلم

ما برنده می‌شویم! پیش‌خوانِ همایش ‌ پنجشنبه ۲۴ سنبله ۱۳۹۰ انجمن قلم افغانستان بود كه به‌بهانۀ یادبود از ویكتور خارا، شاعر، ترانه‌ساز و آواز خوانِ امریكای لاتین برپا شده بود. دراین همایش، افزون بر بازخوانیِ سرگذشت هنری این هنرمند، شمار زیادی از شاعرانِ جوان کابل، به‌خوانشِ شعرهای‌شان پرداختند.آغازگرِ این برنامه، دو آهنگ از ترانه‌ها و ساخته‌های ویكتور خارا بود كه در دیواربستِ انجمن قلم پخش شد. پس از آن، بازخوانیِ فشرده‌یی از سیر هنری ویكتور خارا از سوی گردانندۀ برنامه به‌ خوانش گرفته شد كه این بازخوانی تا پایان، در لابه‌لایِ برنامه ادامه داشت.

وکتور خارا ـ نبضِ تپندۀ شعرِ مقاومت و انقلابی جهان ـ نخستین درس‌های هنری‌اش را از صدا و نوازش‌های مادرش ـ كه خود ترانه‌سرایِ بومی بود ـ آموخت؛ خیلی زود سرِ انگشتانش به‌ تارهای گیتار آَشنا شد و با ترانه‌ها و روش انقلابی و منحصر به‌فردش، مانند رودی در شهر شیلی و بعد‌تر هم، در سراسرِ امریكای لاتین جاری شد. او برای كارگرانِ معدن زغالِ سنگ، كوچی‌ها، کارخانه‌هایِ دور از شهر و مردمانِ فراموش‌شده، آواز می‌خواند.نفوذ خارا در لایه‌های زندگی تودۀ محروم سبب شد تا گرایش‌های خود و ترانه‌هایش را انقلابی و ستیزه‌گر به‌بار آورد، تا این كه به‌ خواست همین گرایش‌ها، كنسرتی بر ضد خواسته‌های پینوشه ـ دیكتاتوری كه او را با چند هزار هواخواهانش بازداشت‌ كرد ـ و پس از آن با تبری دست‌هایش را شكست و از او خواست كه باز هم گیتار بنوازد. خارا با استخوان‌های شكسته‌اش ما برنده می‌شویم!، سرود وی‍ژ‌ۀ حزب اتحاد مردمی را خواند و همه هواخواهانش هم كه شاهد این صحنه بودند در خواندن این ترانه، با او هم‌نوا شدند و در نیمۀ همین ترانه او را تیرباران كردند. این صحنۀ هم‌نوایی هم‌راهان، او را ماندگارترین صدای شیلی خوانده‌اند

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم شهریور 1390ساعت 9:4  توسط جعفری  |